24-02-07

Khadak

Vrijdagavond en echt niet goed weten wat doen. Toen heb ik maar besloten om naar de film te gaan. Khadak stond bovenaan mijn lijstje. Dit is een film van Peter Brosens en Jessica Woodworth, in samenwerking met België, Duitsland en Nederland.

Khadak vertelt eigenlijk een episch verhaal, dat zich afspeelt in de bevroren steppe van Mongolië. Het is daar waar Bagi samen met zijn moeder en grootvader een sereen leven leiden als schaaphoeders. Bagi heeft een 'godsgeschenk' gekregen, hij kan namelijk dieren horen vanop grote afstand. Het is dankzij dat, dat hij een verloren schaap terugvind. Het is ook op die moment dat hij een visioen krijgt en daardoor een epileptische aanval krijgt. Een 'Shamaness' slaagt erin om hem daar uit te krijgen. In de loop van de film krijgt hij nog zo'n 3 aanvallen.

Niet veel later na zijn eerste visioen slaagt het noodlot toe. Blijkbaar is er een dodelijk virus onder de dieren. Alle nomaden moeten hun huizen verlaten en hun dieren worden in quarantaine geplaatst om daarna geslacht te worden. De nomanden worden naar een verlaten mijnstad gebracht om daar opnieuw een leven op te bouwen.

Het is daar waar Bagi een mooie kolendievegge (Zolzaya) het leven red. Ze reizen beide met de kolentrein naar de stad waar ze prompt worden gevangen genomen (wegens diefstal). Het is daar waar Bagi ondertussen al een derde aanval krijgt en in een ziekenhuis terecht komt. Niet veel later hoort hij daar gefluister door de waterpijpen. Het zijn dierengeluiden die hij hoort. Hij probeert andere patiënten te overtuigen dat hun dieren nog leven maar niemand wilt luisteren.

Op die moment beleefd hij zijn eerste 'Shaman' reis. Hierin wordt hij geconfronteerd met de Shamaness die hem het leven heeft gered. Van haar krijgt hij een Shaman spiegel. Zijn ziel gaat terug door waterwegen en ruïnes maar hij kan zijn lichaam niet terug vinden. Vanuit de wereld waarin hij vast zit probeert hij Zolzaya te bereiken. Zij voelt onmiddelijk zijn aanwezigheid en volgt de tekens die hij heeft achtergelaten.

Op die moment komt het mooiste deel van de film. Zolzaya doet een ontdekking wat een adembenemende revolutie oplevert.

Het is een prachtige film gemaakt door Europeanen in een mooi (ver) land. In de film spelen blauwe sjaaltjes en '12' een belangrijke rol. En wat een film buiten het verhaal nog mooier kan maken is de muziek die ze ervoor maken. Dat is bij deze film gewoon fantastisch. Op bepaalde momenten kreeg ik kippenvel enkel en alleen door de muziek. Ik raad deze film echt aan om eens naar te gaan kijken. Voor het verhaal en de muziek.

Spijtig genoeg wordt hij hier in Vlaanderen maar in 3 zalen vertoond. Namelijk in Cartoon's (Antwerpen), Vendôme (Brussel) en Sphinx (Gent). Diegene die niet willen/kunnen gaan zien maar toch willen weten hoe de film eindigd mogen me altijd iets laten weten. Ik zal dan het slot onthullen ;)

14:14 Gepost door Bart in Film | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

19-02-07

La vie en rose (La Môme)

Waarom is het toch nodig om een film twee verschillende titels te geven? Ofwel is het A of B maar niet in het ene land titel A en in een ander land of provincie ofwat dan ook titel B.

Maar laat ik het nu over de film zelf hebben. Hij gaat over het leven en de carrière van de wereldberoemde franse zangeres Edith Piaf. Deze film geeft een prachtig beeld over hoe en in welke omstandigheden ze is opgegroeid, haar zangcarrière is begonnen, door Frankrijk is uitgespuwd, naam maakte in de Verenigde Staten, zwaar verslaafd geraakte, ziek werd en een laatste show gaf in 'Olympia' Parijs.

Kind

In het begin groeide ze op, op straat bij haar moeder die altijd aan het zingen was voor geld om van te kunnen leven. Edith haar vader was die tijd soldaat en dus op het front tegen de Duitser aan het vechten. Op een bepaald moment beslist Edith's moeder om niet langer te wachten op haar man en brengt ze Edith naar haar moeder. Als de vader van het front thuis komt gaat hij onmiddelijk Edith halen en gaat ermee naar zijn moeder. Zij is de houdster van een bordeel. Daar blijft Edith een hele tijd aangezien haar vader als acrobaat in een circus werkte.

Na een poos komt hij Edith terug halen om ze mee naar het circus te nemen en later als ze daar weg zijn mee op straat een act te doen. Het is daar dat men een eerste keer merkte dat ze een prachtige stem had.

Jeugd

Dan maakt men een sprong van een paar jaar. Het is goed dat men dat deed want die jonge jaren bleven eigenlijk maar even aanslepen. Het enige wat er nog echt gebeurd is in haar jonge jaren was dat ze lange tijd blind is geweest... Ondertussen probeert Edith te overleven met een vriendin door te zingen op straat. Het is daar dat ze wordt 'ontdekt' door Louis Leplée. Van hem krijgt ze de kans om te komen zingen in een club. Ze bekoort daar al het publiek met haar stem.

Dood Louis Leplée

Door de dood van Leplée veranderd Edith's leven drastisch. Iedereeen verwijt haar de dood van Leplée. Op die moment keren de Fransen zich tegen haar en besluit ze om te vertrekken naar de Verenigde Staten waar ze haar carrière zal verder zetten.

Verenigde Staten

In het begin heeft ze het er moeilijk. Ze krijgt een paar slechte recensies maar in één van de belangrijkste kranten krijgt ze alleen maar lof. Dit is het begin van een prachtige carrière. Ze geeft concerten voor volle zalen en de Amerikanen sluiten haar in hun armen. Het is daar dat ze ook eindelijk haar grote liefde leert kennen. Een franse marokkaan. Deze man begint vanaf dan een dubbel leven te leiden. Het eerste is met Edith in Amerika en het handere is met zijn vrouw in Marokko. Hij is ook de aanleiding tot het zware verdriet van Edith. Het vliegtuig waarmee hij naar Amerika ging was neergestort. Vanaf die moment wordt Edith voor een tijd een wrak en ze zal het ook nooit volledig te boven komen.

Verslaving

Ondertussen was ze ook al lang verslaafd aan een soort van pijnstillers. Deze gebruikte ze tegen de reuma die ze al vrij snel had. Maar het aantal shots dat ze per dag gebruikte liep al snel op tot 10. Hier is ze gelukkig voor haarzelf en haar carrière van kunnen afkicken. Maar pech leek haar wel te achtervolgen...

Fin de carrière

Het volgende wat gebeurde was geelzucht. Door deze ziekte is ze zelfs een keer flauwgevallen op een poduim. De ziekte heeft haar helemaal kapot gemaakt en ze is dan ook op de leeftijd van 47 van ons heengegaan.

In deze periode heeft ze misschien wel haar beroemste liedje ingezongen 'Non, Je nu regrette rien'. Toen ze dit lied aangeboden kreeg heeft ze niet getwijfeld. Ze vond het volledig over haar leven gaan en ze heeft er nog een keer al haar kracht bijgehaald om het te zingen.

Dit was tevens het lied dat ze in een uitverkocht Olympia in Parijs heeft gezongen. Een prachtige afsluiter voor haar (korte) mooie zangcarrière.

 

Nu is Edith Piaf nog altijd een grote naam. Iedereen heeft al wel eens over haar gehoord en een liedje van gehoord. Hetzij bewust of onbewust. Ik kan nog steeds naar haar luisteren en blijven luisteren. Ze heeft prachtige liedjes met zeer mooie teksten. Het zijn teksten die je aangrijpen. Bij sommige teksten is het echt moeilijk om niet sentimenteel te worden. Dat wordt natuurlijk ook alleen maar erger door die prachtige stem van haar :)

De film is echt aan te raden voor iedereen. Je moet nog nooit een lied van haar gehoord hebben om van de film te houden aangezien die over zoveel meer gaat. Mensen moeten zich ook zo niet laten afschrikken door een franse titel. De franse cinema is echt heel mooi ;)

Diegene die hem nog zullen zien, geniet ervan. De andere hebben het ditmaal toch volledig bij het verkeerde eind!

Wist u ...

Dat de naam Edith Piaf komt van Louis Leplée. Hij heeft haar echte voornaam gewoon behouden. En piaf heeft hij gekozen omdat het 'mus' betekend in één van de zoveel Parijse dialecten.

20:08 Gepost door Bart in Film | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-02-07

Taxi 4

Een paar jaar na Taxi 3 is er eindelijk Taxi 4. Nog steeds van Luc Besson. De vorige drie films vond ik altijd al grappig dus verwachte veel van deze vierde film. Vooral nadat er werd geschreven dat deze de beste van de reeks was.

Het verhaal gaat over een 'transfer' van Parijs naar Marseille. De politie van Marseille denkt onmiddelijk dat het over een transfer in het voetbal gaat. Namelijk dat Djibril Cissé naar OM gaat. Dat is het begin van de film. Maar natuurlijk vergist men zich daarin.

Het gaat over een transfer van een zeer zware crimineel. Namelijk een Belg. En zoals het hoort in deze films wordt er zeer goed gelachen met de Franse politie. Nadat een handlanger van die belg in het politiebureau een paar gegevens heeft veranderd (politie was namelijk aan het petanquen) praat de belg zich vrij.

Wat dan verder volgt zijn de gebruikelijke ongevallen veroorzaakt door politieauto's, de ene blunder na de andere van Emilien. De Generaal die kinderoppas is en natuurlijk Daniel die de reddende engel is voor Emilien.

Gilbert zorgt voor een prachtig einde van de film. Eerst valt hij in een hele berg cocaïne, wanneer hij terug bij kennis komt zorgt hij voor een prachtig schietgedeelte .. en verder zorgt hij nog voor een prachtig voetbalslot!

Verder ga ik de clou van de film natuurlijk niet verklappen, daar moet u zelf maar voor naar de bioscoop gaan ;) .. Het is echt een aanrader en zoals men zei, het is echt wel de beste van de reeks. Heb de hele film goed gelachen en -toch zoals het meestal is bij die soort films- met spanning gekeken.

21:08 Gepost door Bart in Film | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |