28-04-07

Roger Waters

Doordat ik het een paar dagen heel druk had ben ik hier een paar dagen niet meer kunnen komen dus zal ik het vandaag of het concert van Roger Waters hebben.

Woensdag avond zat ik dus in het Antwerps Sportpaleis voor wat een groots concert zou moeten worden en dat is het uiteindelijk gelukkig ook geweest. Het prachtigste deel was natuurlijk toen Roger Waters en zijn band de "Dark Side of The Moon" album begonnen te spelen. Pink Floyd kwam toen toch even terug tot leven voor heel veel mensen rondom mij!

Het eerste deel was voornamelijk solowerk van Waters met hier en daar toch nog snel even een liedje van Pink Floyd. Het blijft toch nog steeds prachtig gitaar werk dat je dan ziet met de (nog steeds) prachtige stem van Waters. Alleen spijtig dat je hem soms niet al te duidelijk kon verstaan. Maar laten we daar geen probleem van maken.

Verder hadden ze een prachtig decor. Op het scherm werd steeds een verhaaltje verteld en of foto's getoond van de oud bandleden van Pink Floyd. Per nummer kwam er meestal wel iets anders. Toen Waters een nieuw lied zong verscheen er zelfs een stripverhaal op dat de tekst zo mee vertelde. Was wel mooi om te zien allemaal.

De mensen die er waren hebben net zoals mij het volledige concert zitten genieten en voor diegene die er niet waren, wel mensen jullie hebben een groots iets gemist!

13:18 Gepost door Bart in Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-03-07

Chopin's piano

De piano van de poolse componist Frédéric Chopin is ruim 150 jaar na zijn dood teruggevonden. De piano die waar Chopin zeer gesteld op was, was na zijn dood in de vergetelheid geraakt en is men deze uit het oog verloren. Tot nu, het bleek dat een Engels verzamelaar het instrument voor zo'n 3000 euro had gekocht. Deze heeft hij dan ook tentoongesteld op een landhuis in Surrey. Hij staat daar tussen andere toetsinstrumenten maar iedereen kan het wel terug gaan bezichtigen.

Wel erg eigenlijk dat het instrument van één van de grootste componisten in de vergetelheid geraakt en men er pas terug iets over hoord als blijkt dat het in privébezit is. Gelukkig maar dat deze persoon het heeft tentoongesteld in dat landhuis want anders hadden we er nog steeds niet over gehoord. Persoonlijk vind ik het belangrijk dat instrumenten van de grootmeesters bewaard blijven. Zodat we toch nog altijd eens naar het materiaal kunnen teruggrijpen :)

14:03 Gepost door Bart in Muziek | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

04-03-07

Branford Marsalis

Gisteren (3 maart) was het eindelijk zover. Al maanden had ik het kaartje in de kast liggen en gisteren was dus de dag. Eindelijk het Branford Marsalis Quartet in België. Ik dus lekker de trein op richting Brussel en nog mooi optijd in de AB. Branford Marsalis (saxofoon), Joey Calderazzo (piano), Eric Revis (bas) en Jeff 'Tain' Watts (drums) hebben er zo'n 90 minuten Jazz gespeeld van het allerhoogste niveau.

Het was prachtig om te zien hoe de energie letterlijk van het podium kwam. Vooral van Jeff Watts dan, de energie die hij verbruikt heeft tijdens het concert, onvoorstelbaar. Tijdens het eerstje liedje moest hij al even zijn drumstel terug wat vastdraaien, zo hard was hij bezig. De setlist was ook perfect bepaald eigenlijk. De snelle, energierijke nummers werden goed afgewisselt met trage 'huil' nummers.

Voor mij was het hoogte punt van het hele concert ook zo'n 'huil' nummer. Calderazzo had daar de belangrijkste rol bij, een prachtige rustige pianosolo van zo'n 5 minuten en het was muisstil in de AB, echt een kippevel moment. Na die vijf minuten kwam dan Branford met een prachtig stuk sax erbij en wat het lied zo speciaal maakte, op het einde ging het plots weer snel en eindigde weer fantastisch traag. Iedereen was van WOW.

Na een uur was het plots gedaan, wel wat kort zul je denken maar er kwamen nog drie prachtige bis-nummers. Waarvan eentje met een prachtige bas-solo, zijn snaren begonnen letterlijk een beetje te roken. Daar zat ook weer een super energievol nummer bij waarbij de drummer het weer prachtig heeft gedaan, alleen al hoe hij het hele concert gekke bekken zat te trekken was opzich geweldig. Het laatste bis-nummer was er eentje met enkel Branford en Joey, opnieuw een prachtig traagnummer waarbij je zoiets had, laten we gewoon spontaan beginnen huilen :)

Mijn zaterdag avond is dus echt geweldig geweest, heb met volle teugen genoten van één van de beste Jazzartiesten van deze tijd. Aangezien de AB volledig was uitverkocht weer een prachtig teken dat Jazz nog steeds leeft!! En om af te ronden, Eric Reves had een prachtige das aan. Mooi oranje op zijn wit hemd en zijn donkere huid, stak prachtig af. Denk dat ik me er ook zo eentje ga kopen :p

13:13 Gepost door Bart in Muziek | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

20-02-07

Bollywood, The Show!

Misschien heb je wel hetzelfde als wat ik had toen ik voor het eerst er van hoorde. Wat is dat nu weer voor iets ?? Tot op de moment dat het begon wist ik dus nog altijd niet goed wat het voor iets was. Had in de krant gelezen dat het een soort van musical was dat over Bollywood ging. Ok, had er twee kaartjes voor dus ben ik er naartoe geweest met mijn moeder. Beide niet goed weten wat te verwachten.

Zoals dat altijd gaat begon ook deze voorstelling niet op tijd. Maar wat toen begon was gewoon geweldig. Zoals we van India kunnen verwachten, kleurvolle kledij, zeer mooie muziek en natuurlijk prachtige dans! Maar wat was nu het thema van die show? De boodschap die er in zat?

Wel, die werd al snel duidelijk en dat zorgt voor een prachtig verhaal van bijna 2 uur. Het begint eigenlijk als volgt.. Er is een speciale dans die bij een tempel hoort en die moet men doorgeven om deze in leven te houden. Dus de grootvader geeft dit in dit geval door aan zijn kleindochter. Maar hij geeft altijd maar kritiek op haar en beslist zij om carrière te gaan maken in Bollywood. Dit levert een zware discussie op maar zij vind dat ze ook het recht heeft om het ginder te proberen. De grootvader was een gevierd persoon in Bollywood.

Haar grootvader ziet dit als familieverraad (omdat ze de traditie van de tempel niet wilt verder zetten) en wilt haar niet meer zien op de dag dat ze vertrekt. Eenmaal in Bollywood aangekomen moet ze eerst beginnen als een actrice in één of andere derderangs film. Maar ze maakt zoveel furore op de regrisseur (dit is een prachtig gespeeld personage. Fel overdreven homo met constant een poedel in de armen) waardoor ze promotie krijgt tot het leiden van de film.

Dat zorgt voor een verder volgend grappig verhaal met prachtige muziek en gedans. Hier werd de traditionele dans met hedendaagse afgewisseld. Dit maakte het echt mooi voor iedereen in de zaal. En dan plots ... een pauze van zo'n 15 minuten. Dit was wel te begrijpen als je zag wat voor inspanning iedereen heeft gedaan tijdens die eerste periode..

Eindelijk die pauze gedaan, ging het verhaal onverstoord verder. Het hoofdpersonage ging verder met het maken van die film. Maar ondertussen werd haar grootvader ziek. Men had nog steeds niemand die de tempeltraditie kon verder zetten. Ondertussen begint de kleindochter spijt te krijgen van haar beslissing en beslist ze om terug te keren naar haar geboortedorp.

Eenmaal daar aangekomen hoort ze het van haar grootvader maar deze wil haar niet meer terug zien. Men probeert hem terug te overtuigen en dat lukt voor een deeltje. Terwijl hij aan het vechten is tegen de dood in de tempel komt zijn kleindochter daar binnen. Ze begint met de speciale tempeldans zodat haar grootvader toch kan zien dat ze het kent. Hij bekijkt het met glinsterende ogen en op de moment dat de dans gedaan is, sterft hij. Hier begint ook weer een prachtig dansgedeelte dat de overleden grootvader eert.

Het stuk sluit af met een lang, prachtig muziek en dansspectakel. Het is een afsluiter in discostijl. Een mooie tekst en zeer intensieve dansacts. Toen dit gedaan was kregen ze een staande ovatie, hier kreeg ik zelfs kippenvel van. Als je zo iedereen in de zaal ziet rechtstaan, applaudiseren en als je merkt dat de artiesten er aangedaan van zijn WAUW .. Hierna hebben ze nog zo'n 5 à 10 minuten verder gedaan en de mensen bleven aplaudiseren.

Het was echt een prachtig spectakel dat ik nooit zal vergeten. Op zo'n moment merk je ook hoeveel mensen uit India er wel niet leven in Antwerpen. De voorstelling waar ik was bestond uit zo'n 80% Indische mensen en de rest was een mengeling van vanalles en nogwat, echt mooi hoe we zo samen komen voor een show :) .. Spijtig genoeg is de show nu niet meer in België te zien. Er waren maar twee show gepland en die waren in Antwerpen. Als je ooit de kans krijgt om zoiets te zien moet je het zeker doen. Je moet totaal niet van die cultuur houden want door dat soort shows leer je er alleen maar heel veel over. Zeker de moeite om ooit eens twee uurtjes van je tijd aan te geven ;)

00:05 Gepost door Bart in Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |